2021-2026 >> Selected Works
2020-2021 >> The Torment of an Artist on the Temptation of Saint Anthony
My inquiries begin with the earliest forms of worship, and our kinship with non-human beings and the spiritual landscapes of the Mediterranean. A sea where animist traditions met and merged, where cosmologies recognized the world as a community of interconnected subjects in which agency is not confined to the human.
Centuries of dogmatic, colonial, and rationalist overlays reshaped this experience. The animate landscape has been degraded. Marbles lost their colors under the sun, faces lost their relational gaze, and Western classicists idealized the supposed purity of these bleached stones. As the world is increasingly reduced to an object of control and extraction, its spiritual and symbolic dimensions recede from view. Confronted with this history of disconnection, the work seeks to recover an embodied desire for communion with a reality that refuses the distinction between human and nature, the natural and the supernatural. A return to listening to a world that never stopped speaking, but which our traditions were trained to ignore.
This return can reopen an understanding of agency, not as something possessed by individuals, but as something that emerges through relation and participation. It points toward forms of collective attunement through which action can emerge. A gesture of shared determination to craft plural and open futures, at a moment when forces of control increasingly narrow our ways of imagining and inhabiting the world. A practice of re-enchantment, grounded in the lived memory of the culture that shapes me.
Οι αναζητήσεις μου ξεκινούν από τις αρχαιότερες μορφές λατρείας, και από τη συγγένειά μας με τα μη ανθρώπινα όντα και τα πνευματικά τοπία της Μεσογείου. Μια θάλασσα όπου οι ανιμιστικές παραδόσεις συναντήθηκαν και συνενώθηκαν, όπου οι κοσμολογίες αναγνώριζαν τον κόσμο ως μια κοινότητα αλληλένδετων υποκειμένων, στην οποία η κυριαρχία της δράσης δεν περιορίζεται στον άνθρωπο.
Αιώνες δογματικών, αποικιοκρατικών και ορθολογιστικών επιστρώσεων αναδιαμόρφωσαν αυτή την εμπειρία. Το έμψυχο τοπίο υποβαθμίστηκε. Τα μάρμαρα έχασαν τα χρώματά τους κάτω από τον ήλιο, τα πρόσωπα έχασαν το σχεσιακό τους βλέμμα, και οι δυτικοί κλασικιστές εξιδανίκευσαν την υποτιθέμενη καθαρότητα αυτών των αποχρωματισμένων πετρών. Καθώς ο κόσμος γίνεται αντιληπτός ολοένα και περισσότερο ως αντικείμενο ελέγχου και εκμετάλλευσης, οι πνευματικές και συμβολικές του διαστάσεις υποχωρούν από το οπτικό πεδίο. Αντιμετωπίζοντας αυτή την ιστορία αποσύνδεσης, στα έργα μου επιδιώκω να ανακτήσουμε μια ενσώματη επιθυμία για κοινωνία με μια πραγματικότητα που αρνείται τη διάκριση μεταξύ ανθρώπου και φύσης, φυσικού και υπερφυσικού. Μια ακρόαση ενός κόσμου που ποτέ δεν σταμάτησε να μιλά, αλλά τον οποίο οι παραδόσεις μας εκπαιδεύτηκαν να αγνοούν.
Αυτή η επιστροφή μπορεί να ανοίξει ξανά μια κατανόηση της αυτοδιάθεσης, όχι ως κάτι που κατέχεται από τα άτομα, αλλά ως κάτι που αναδύεται μέσα από τη σχέση και τη συμμετοχή. Δείχνει προς μορφές συλλογικού συντονισμού μέσα από τις οποίες μπορεί να αναδυθεί δράση. Μια χειρονομία κοινής αποφασιστικότητας για πληθυντικά και ανοιχτά μέλλοντα, σε μια στιγμή που δυνάμεις ελέγχου περιορίζουν ολοένα και περισσότερο τους τρόπους με τους οποίους φανταζόμαστε και κατοικούμε τον κόσμο. Μια πρακτική επαναγοήτευσης, θεμελιωμένη στην εμπειρία του πολιτισμού που με διαμορφώνει καθημερινά.
