2019-2025 >> Mediterranean Iconography / Μεσογειακή Εικονογραφία
2020-2021 >> The Torment of an Artist on the Temptation of Saint Anthony
My inquiries begin with the earliest forms of worship, and our mysterious kinship with non-human beings and the spiritual landscapes of the Mediterranean. A sea where animist traditions met and syncretized. I orbit around early cosmologies, when the world was a multiverse of interconnected beings. A community of subjects.
Centuries of dogmatic, colonial, and rationalist overlays reshaped this imagination. The animate landscape was degraded. Marbles lost their colors under the sun, faces lost their relational gaze, and Western classicists idealized the supposed purity of these bleached stones. Confronted with this history of disconnections, I seek to recover an embodied desire for communion, with a reality that refuses the distinction between human and nature, natural and supernatural.
I address the emotional. A return to a listening position. An attempt to re-enter a world that never stopped speaking, but which our traditions were trained to ignore. An invitation to participate in the difficult task of defining ourselves outside our anthropocentric invocations. It is a practice of re-enchantment, grounded in the lived memory of the culture that shapes me.
Οι αναζητήσεις μου ξεκινούν από τις απαρχές της λατρείας, και τη μυστική συγγένειά μας με τα μη ανθρώπινα όντα και τα πνευματικά τοπία της Μεσογείου. Μιας θάλασσας όπου ανιμιστικές παραδόσεις συναντήθηκαν, αντάλλαξαν, συγκρητίστηκαν. Περιστρέφομαι γύρω από πρώιμες κοσμολογίες, όταν ο κόσμος ήταν ένα πολυσύμπαν αλληλοσυνδεδεμένων όντων. Μια κοινότητα υποκειμένων.
Αυτή τη φαντασία την αναμόρφωσαν αιώνες δογματικών, αποικιοκρατικών, ορθολογιστικών επικαλύψεων. Το έμψυχο τοπίο υποβαθμίστηκε. Τα μάρμαρα έχασαν τα χρώματά τους κάτω από τον ήλιο, τα πρόσωπα έχασαν το σχεσιακό τους βλέμμα, και οι δυτικοί κλασικιστές εξιδανίκευσαν την υποτιθέμενη αγνότητα της λευκής πέτρας. Απέναντι σε αυτή την ιστορία αποσυνδέσεων, επιδιώκω να ανακτήσω μια ενσώματη επιθυμία για κοινωνία. Σε μια πραγματικότητα που αρνείται τη διάκριση ανθρώπου και φύσης, φυσικού και υπερφυσικού.
Απευθύνομαι στο θυμικό. Μια επιστροφή σε θέση ακρόασης. Μια προσπάθεια επανεισαγωγής σε έναν κόσμο που ποτέ δεν έπαψε να μιλά, αλλά που οι παραδόσεις μας εκπαιδεύτηκαν να αγνοούν. Μια πρόσκληση να συμμετάσχουμε στο δύσκολο έργο να αυτοπροσδιοριστούμε έξω από τις ανθρωποκεντρικές μας επικλήσεις. Είναι μια πρακτική επαναγοήτευσης, θεμελιωμένη στη βιωμένη μνήμη του πολιτισμού που με διαμορφώνει.
